Ένα από τα πρωταρχικά στοιχεία του αρχαίου ελληνικού κοσμήματος είναι η τεχνική της συρματερής. Λεπτά σύρματα από χρυσό ή ασήμι δουλεύονται στο χέρι και «πλέκονται» μεταξύ τους, προσδίδοντας το επιθυμητό σχήμα και δημιουργώντας δαντελωτά μοτίβα σχεδίων. Τα χειροποίητα αυτά μοτίβα έχουν την όψη περίτεχνου κεντήματος και οι τελικές πλέξεις είτε συγκολλούνται επάνω σε άλλες επιφάνειες μετάλλων ή κοσμημάτων, είτε αποτελούν αυτούσια κοσμήματα.

Μια από τις αρχαιότερες τεχνικές κοσμηματοποιίας είναι η τεχνική της σφυρηλάτησης, που θεωρείται και η τεχνική του Ηφαίστου, του θεού της φωτιάς. Σύμφωνα με αυτή, ο τεχνίτης αργυροχρυσοχόος τοποθετεί το μέταλλο σε μια λεία επιφάνεια και έπειτα, χρησιμοποιώντας ένα μικρό σφυρί με στρογγυλή άκρη, ‘χτυπά’ το μέταλλο, έως ότου η επιφάνεια του να αποκτήσει την κυματιστήμορφή.H τεχνική εφαρμόζεται κυρίως σε χρυσά χειροποίητα κοσμήματα, ενισχύοντας τη φυσική φωτεινότητα του μετάλλου μέσω της ομοιόμορφης υφής που αποκτά κατά τη σφυρηλάτηση.

Άλλη μια αρχαία ελληνική τεχνική είναι αυτή της κοκκίδωσης, κατά την οποία  μικρά σφαιρίδιαδημιουργούνται από φύλλο χρυσού ή ένα λεπτό σύρμα χρυσού με τηβοήθεια της φωτιάς, τα οποία στη συνέχεια τοποθετούνται με προσοχή και ακρίβεια πάνω στην επιφάνεια του κοσμήματος, αποδίδοντάς του περίτεχνα μοτίβα σχεδίων. Πρόκειται για μια δύσκολη τεχνική που απαιτεί ταχύτητα και ακρίβεια.